ام اس من

آی دلم میخواد ...

ms-room — Sat, 19 Dec 2009 18:10:18 GMT

-با نمك شده قيافه ات .

آي دلم ميخواد يه كيفمو محكم بكوبم تويه سرش

-----------------------------------------------------------

تويه اتاق دكتر نشسته ام و نيشم تا بنا گوش وازه

سرمو ميارم بالا و همينجور كه مشغول نوشتن نسخه اس ميپرسم كورتن افسردگي هم مياره؟

همينجور كه سرش پايينه ميپرسه : براي بعضيا آره. افسرده اي؟

سرمو ميندازم پايين . ميگم: آره

سرشو بلند ميكنه . نگام ميكنه : دختره شادي هستي

آي دلم ميخواد همونجا زار زار عر بزنم . ميخندم ولي مثه خر

-----------------------------------------------------------

از ديشب نميدونم چه مرگم شده هي چشام ميرن تو آفسايد

هي خوابم مياد . خسته نيستما . چشام خسته ان . هي دوس دارن بسته شن . ميگم شايد چشام دارن ضعيف ميشن؟ البته بعيده . چون قدرت بيناييم از قبل هم بيشتره

----------------------------------------------------------

بعدازظهر تويه تاكسي بودم . داشتم ميومدم به سمت خونه . وسط راه فهميدم اگه راننده نخواد به هيچ وجه نميتونم از ماشين پياده شم

دستگيره هاش از داخل كنده بودن

آنارام باشيد

خداحافظ ربیف !

ms-room — Thu, 17 Dec 2009 16:46:18 GMT

امروز بابا ربيفاي اضافيه تو يخچالو برد داد انجمن

خودم با دستايه خودم يكي يكي بسته ها رو گذاشتم تويه پاكت و دادم بش كه ببره

از صبح هم هي دره يخچالو باز ميكنم و به چاي خالي ربيف تويه يخچال نگا ميكنم

انگار كه عزيزيت رفته باشه برايه هميشه به سفر

واي كه چقدر سخت بود دل كندن از ربيف

از صبح همينجور تويه ذهنم خاطراتم رو باهاش مرور ميكنم و بخاطر ميارم شبايي و كه باهاش سر كردم

شبايي كه دودرش كردم

شبايي كه درد كشيدم باهاش

شبايي كه نا شكريشو كردم

شبايي كه ...

نخند . اِ.دوس داري منم به احساسات پاك و معصوم و صادقانه تو بخندم؟

خلاصه جونم واست بگه دل كنن از ربيف اين يار و داروي ۳ ساله خيلي سخت دردناك بود . دارويي كه تا وقتي بود خيالم راحت بود كه هيچ گزندي بم نميرسه و در امنيت كاملم و نمیدونم چی شد و چه تغییری درش ایجاد شد که به کلیه من آسیب رسوند. اين درد و اندوه عظيم وقتي بیشتر خودشو نشون میده كه يادم ميوفته چه چيزي قراره جاي خالي ربيف رو پر كنه . يادم كه ميوفته اشك تويه چشام حلقه ميزنه و كلي تلاش ميكنم تا ميزان اندوه و ناراحتيم رو پنهان كنم

اينكه بعد از ربيف چي مصرف ميكنم رو بعدن مفصل ميگم خدمتتون .

فقط همینقد بدونید که azathioprine نيست

آنارام باشيد

با مسائل پيش پا فتاده خود مزاحم مامورين دولت نشويد!

ms-room — Thu, 17 Dec 2009 07:56:16 GMT

این روزا مامان با هرکسی صحبت میکنه میگه " تو رو خدا حواستونو بدین . ماشیناتوننو هرجایی پارک نکنین . کیفاتونو بپایین - جیباتونو بپایین - حواستون به قفلا و درا و پنجره ها باشه موقع خروج از خونه . جز با ماشینای مطئن و خطایه واحد با چیز دیگه ای اینور اونور نرین ( انگار مثن خر و گاو هم واسه حمل و نقل استفاده میشه که احتمالن نا امنن) . حواستون باشه بچه ها از ساعت ۸ به بعد بیرون نباشن و ...."

از جاهایه موثق خبرایه خفن و ناجوری ابلاغ شده که مامی حسابی محتاط شده .

ساده ترینش خودمونیم . بابا چند روز پیش ماشین رو دم دره خونه پارک کرده بود و به اندازه نیم ساعت اومده بود خونه . وقتی رفته بود بیرون دیده بود دره کاپوت بازه و زاپاس نیست . یا مثن همسایه مون یه ساعت ماشینشو دم دره خونه گذاشته بود یه ساعت اومده بود خونه . وقتی رفته بود دیده بود دره ماشینش بازه و هرچی توش بوده دیگه نیست . حالا کجا؟ تویه خیابون خونه ما که یکی از امنترین خیابونایه این شهره به واسطه ی مکانهایه خفن و معتبری که توش واقع شده ان .

آقایون نیروی انتظامی هم که قربونشون برم این چند وقت سرشون حسابی شلوغ بوده و وقت نداشتن به مسائل پیش پا افتاده ای مثل امنیت مردم رسیدگی کنن و میدون رو واسه آقایون دزد و... حسابی خالی کرده ان .

علی مونده و حوضش

دیشب تا ساعت ۵/۱ داشتم جون میکندم یه پروژه مسخره رو بنویسم و بذارم تویه سایتمون واسه جناب اسیستنتمون . جونم دراومد درس نمیشد . کلی هم آویزون این و اون شدم و بیچاره ها رو نصف شبی زابراه کردم . از همین جا مراتب قدر دانی و پاچه خواری و اینا رو ( البته اگه بخونن) میرسونم خدمتشون . ایشالله یه روز جبران کنم

اینم البته بگم از ساعت ۱۱ هرچی سعی میکردم نمیتونستم وارد سایت بشم که بخوام پروژه رو آپلود کنم . وقتی ساعت ۵/۱ شد و حسابی وقتش گذشت و خیالم راحت شد نمره پریده و دیدم بازم وارده سایت نمیشه دلو زدم به دریا و برنامه ای که حاظر کرده بودم فرستادم واسه ایمیل اسیستنتمون با این امید که قبولش کنه ازم و حداقل یه پنجم نمره رو بهم اختصاص بده ( هرچی باش کلی بابتش این در اون در زدم و تا ساعت ۲ گیرش بود)

طرفای ۳ بود خوابیدم . ساعت ۹ هم با صدای تیک تیک تند قطرات بارون که میخوردن به پنجره اتاقم از خواب بیدار شدم . وای چه ساعت قشنگی

مثه دیوونه ها پریدم تویه بالکن و به بارش بارون از آسمون نگا کردم و سعی کردم با وزش نسیم خنکی که به صورتم میخورد کلی عشق کنم .

وای که چه روز خوبی

پیوست: درباره پست قبل لازم دونستم بگم ام اس من در برابره موضوعاتی که این چند ماهه فکرمو حسابی درگیر خودشون کرده تویه اولویت سوم و چهارم قرار میگیره . راستش حالا که فک میکنم میبینم اتفاقن ام اس رو من همیشه سعی کرده ام تحت کنترلم داشته باشم و تا حدودی هم موفق بوده ام دراین باره. ممنون که به فکرمین و مثه همیشه همراهم .

آنارام باشید

یکم بچه شو ...

ms-room — Tue, 15 Dec 2009 17:25:18 GMT

گوشيو برميدارم

۱۳ رقم شماره رو تند تند بطور اتوماتيك و بدون ذره اي فك كردن فشار ميدم .

نگاه انگشتاي دستم ميكنم كه شديدا درحال لرزشن .( اين چند وقت لرزش دستام زياد بود ولي الان حسابي رويه ويبره ان). انگشتامو مشت ميكنم و يه نفس عميق ميكشم

چشامو ميبندم و به بوق تلفن گوش ميدم و منتظر صداي آروم و آشناي مخاطبم از اونور خط ميمونم

-الو؟

-سلام

-سلام آني جانم. چطوري دختركم؟

همين يه جمله كافيه برايه شكسته شدن يه بغض عميق چند ماهه ...

واسه بيرون ريختن تمام دلتنگي و دلنگرونيا و نگفته هايه اين چند ماه....

گوش ميده . از اول تا آخر

ميگه: آني . اينا كه ميگي اصن چيزاي كوچيكي نيستن . چرا سعی میکنی مینی مایزشون کنی؟ هر كدومشون به تنهايي يه مساله ي جديه واسه يه آدم .

ميدوني آني ؟ تو هميشه سعي كردي احساساتتو كنترل كني و با منطق پيش بري . هميشه سعي كردي همه چيز تحت کنترلت باشه . حالا خوردي به يه چيزي كه از كنترلت خارجه. یادته ۳ سال پیش بعد از آخرین حمله ات چی بم گفتی؟ گفتی همه ی اینا توی زندگی هر آدمی به یه شکلی خودشونو نشون میدن . یکی ام اس . یکی سرطان یکی جزام . یکی طلاق یکی جدایی یکی مرگ عزیز و ...یادته گفتی مهم اینه که بجنگیم؟

آني اينا که میگی زندگيتن .باید بجنگی واسشون..... ولی همیشه واسه جنگیدن نمیشه همه جیزو تحت کنترل داشت . يه وقتايي زندگي اونجوري كه من و تو ميخوايم پيش نميره . همیشه نمیشه واسه جنگیدن مثه آدم بزرگا رفتار کرد . آنی تو همیشه بزرگتر از سنت بودی .

گاهی لازمه برای جنگیدن کمی بچه شد .

آنی یکم بچه شو

حسش نيست ...

ms-room — Sun, 13 Dec 2009 14:47:18 GMT

اين روزا حس و حال انجام هيش كاريو ندارم

امروزم از صبح كسل بودم . بزرو چشامو باز نگه داشته ام تا همين حالا

نميدونم چقدر پف كرده بودم كه ۵ نفر به طرق مختلف ازم پرسيدن "حالت خوبه؟ بنظر خيلي ورم كرده مياي؟ مريضي؟"

امروز كلاس برنامه نويسيمون بجاي ۱ ساعت و نيم ۲ ساعت و ۴۵ دقيقه بود و استاد از ساعت ۱ كلاس رو شروكرد . تمام وقت سره كلاس داشتم جون ميكندم .

حس پياده روي نبود . فقط برگشت رو پياده اومدم تا دره دانشگاه . بعدشم با اتوبوس اومدم خونه .

كامپيوترم قاطي كرده و نياز به يه سرويس اساسي داره . ۵ روزه امروز فردا ميكنم كه درستش كنم ولي بازم حسش نيس.

پيوست ۱: از هفته گذشته تا حالا به وبلاگ هيچ كدومتون سرنزده ام . ببخشيد به بزرگي خودتون .

پيوست ۲: اينبار پيغام آپيديت شدنه وب رو نميفرستم . ببخشيد پيشاپيش

آنارام باشيد

زندگي به سبك ام پي تري

ms-room — Thu, 10 Dec 2009 18:09:04 GMT

ببخشيد بابته تاخيرم

پنجشنبه : ۱۲/۹/۱۳۸۸

ساعت ۳:۳۵ صبح تازه ميرم بخوابم درحاليكه هنوز حمام نرفته ام و بخشي از وسايلم هنوز جمع نشده ان

ساعت ۶:۳۰ صبح از خواب بيدار ميشم و تازه ميرم حمام.

ساعت ۸ صبح بالاخره وسايلم بطور كامل جمع و جور ميشن

ساعت ۹ صبح تازه از خونه راه ميوفتيم

بابا كلن آدم اهل حاليه . اگه ما ضد حال نزنيم ، هميشه سعي ميكنه به حوصله و خوش خوشانه سفر كنه و بدون استرس و اضطراب كي و چه موقع رسيدن به مقصد از كوچكترين فرصتي براي تفريح و لذت بردن استفاده كنه .

اهواز تا اصفهان رو اين بار از يه جاده جديد ( براي من جديد بود) رفتيم. از طرف برجن و لردگان .

يه جاده نوساز كه اخيرا بواسطه طرح كارون ۴ توسط شركتهاي وابسته احداث شده و اداره راه و ترابري لطف كرده و كاملش كرده .

اينكه چقدر جاده هموار و بدونه پيچ و خم و سربالايي بود و نسبت به جاده شهركرد و ايذه ۲ يا ۳ ساعت مسير رو كوتاه كرده بود بماند، چقدر جاده خوشگل بود

يه جاهايي واقعا حس ميكردي داري تابلوي نقاشي نگا ميكني يا كارت پستال جلوته.

هوا هم توپ. بابا هم ۲ ساعت رانندگي ميكرد يه ساعت ميزد كنار ميرفتيم تويه دشت و دمن و كوه و صخره و .... ميگشتيم و ماجرا جويي ميكرديم . خب با اين اوصاف خيلي طبيعيه كه ساعت ۸ شب برسيم اصفهان . ناگفته نماند كه از لحظه اي كه نشستيم تويه ماشين تا وقتي رسيديم دره خونه داييم اينا هي اتفاقايه باحال و خنده دار ميافتاد و من ايتقدر خنديدم كه وقتي رسيديم خونه داييم اينا ماهيچه هاي صوريتم خشك شده بودن و كنترلشون دست خودم نبود . مثن بطور نيشم بطور خودكار همش باز بود و هركاري ميكردم نميتونستم ماهيچه هايه اطراف لبم رو كه رو به بالا گير كرده بودن بيارم پايين و تريپ جدي بدم به قيافه ام.

جمعه و شنبه : ۱۳ و ۱۴/۹/۱۳۸۸

اين دو روز كه اصفهان بوديم براي من واقعا روزاي خوبي بودن . همزمان با ما يكي ديگه از فاميلامون هم اومدن اصفهان و خب بقيه فك و فاميل اصفهانيمون هم جوري برنامه ريزي كرده بودن كه اين ۲ روز همه با هم باشيم.

واقعا بهم خوش گذشت و حسابي انرژي گرفتم .

تجربيات جالب و جديدي هم كسب كردم كه يكيشون رفتن به بولينگ بود .

پسردايي بزرگم ( نه كه فك كنين خيلي بزرگه ها ! نه . همه اش ۲ سال از خودم بزرگ تره ) ۶ تا لاين گرفت و شب آخر ۲۶ نفري رفتيم بولينگ .

براي من كه خيلي تجربه باحالي بود . اساسا واسه خنده رفته بودم . چون هيچي بارم نبود و ميدونستم جلوي بقيه حسابي قراره ضايع بشم و خب چون تكنيكم (بطور نا خودآگاه كه البته الان ديگه يه مقداريش هم آگاهانه شده ) درمقابل همچين شرايطي عموما خنده اس ، اصن بحساب يه جك بش نگا كردم .

(بين خودمون باشه البته . اون اولش كه رسيديم تا نوبتم بشه كلي با خودم كلنجار رفتم كه برم رويه لاين يا نه؟ اگه چشام مثه هميشه دو دو بزنن و خيلي خيط بشه اوضاع چي؟ ) ولي بعد با خودم گفتم " آني !هرچه بادا باد ! نهايتش خيلي خراب بازي ميكني ميندازنت بيرون ديگه. عوضش ميخندي كمي "

تويه مدتي كه منتظر بودم تا نوبتم بشه بقيه هم بيكار ننشستن و كلي واسم سيستم بازي و روش پرتاب توپ و اينا رو توضيح دادن . منم البته تويه اين مدت بيكار نبودم و همه رو آماده كردم واسه ديدن يه فيلم كمدي " آني رويه لاين ميرود "

وقتي نوبتم شد با كلي سلام و صلوات و درحاليكه ۲۵ جفت چشم خيره شدن بودن بهم رفتم جلو و بسيار خركي توپ اول رو ول دادم و همونجور كه حدس ميزدم هيچي نصيبم نشد . توپ دوم كمي مسلمون تر راهشو انتخاب كرد ولي بازم برايه من نتيجه اي دربرنداشت .

دور دوم ولي شير شدم و به رگ غيرتم يه نمه فشار اومد .ديدم همچينم كه فك ميكردم كار سختي نيس توپ ول دادن . اين شد كه دور دوم همه رو حيرتزده كردم .

ماشالله جمعيتمون هم تويه سالن زياد بود و اين شد كه سالن يكپارچه شد كف و سوت و و از اين قرتي بازيا . ( بعمرم اينهمه آدم يه جا واسم سوت و كف نزده بود)

خلاصه كه آنارام شد آقايه بولينگ سالن و آخراش ديگه نميدونستن چجور بايد جمعم كنن و از سالن ببرنم بيرون . ما اينيم ديگه !

يكشنبه : ۱۵/۹/۱۳۸۸

طبق معمول همه لحظات خوش زندگي اين دو روز به سرعت برق و باد طي شدن و صبح ساعت ۹ ما از خونه داييم اينا به مقصد اهواز راه افتاديم .

از راه برگشت بگم كه حسابي ديوانم كرد . از ۶۰ كيلومتري اصفهان هوا ابر و آفتاب بود تا لردگان . از لردگان هم تا ۳۰ كيلومتري اهواز بارون بارون باريد .

هرچقدر جاده رفت كارت پستال بود جاده برگشت فيلم خارجكي بود . اصلن رويايي . غير قابل توصيف . تمام ۵ يا ۶ ساعت باروني راه پخش ماشين داشت آهنگاي باروني ( هرچي فكرشو كني . قديمي . جديد . ايراني . خارجكي و ...) پخش ميكرد .و من زير لب همراه با خواننده زمزمه ميكردم و تويه يه عالم ديگه سير و سياحت .

كلن اين سفر همه اش خاطره بود و شايد مهمترين قسمتش كه براي من اين سفر رو لذت بخش و بخاطر موندني كرد اين بود كه ديگه نه كنكوري دركار بود نه درس و مشقي و همين باعث ميشد بدون استرس و عذاب وجدان از لحظه لحظه سفرم نهايت لذت رو ببرم .

از وقتي هم كه رسيديم اهواز بارون شروع شد و به مدت دو روز و نيم درهايه رحمت خدا به رويه شهرمون وا بود .

دوشنبه و سه شنبه و چهارشنبه : ۱۶ و ۱۷ و ۱۸ /۹/۱۳۸۸

پنجشنبه امتحان رياضي دارم . همه برنامه هام فشرده شده و بايد ظرف همين ۲ ، ۳ روز كلي درس نخونده رو سروسامون بدم . ميام نت و ميرم . چند بار هم ميخوام آپ كنم ولي نميدونم چرا هركاري ميكنم نميشه . سه شنبه و چهارشنبه برنامه كلاسام خيلي پرن . مامان رفت مشهد . منم قراره پنجشنبه برم دنبالشون .

پنجشنبه : ۱۹/۹/۱۳۸۸

ساعت ۱ صبح خوابيده ام و ساعت ۴ صبح بيدار شده ام . مخم ديگه واقعا هنگ كرد . به غلط كردن افتادم . از صبح فقط دو عدد قرص پردنيزولون انداخته ام بالا و يه برگ كاهو واسه از بين بردن مزه تلخ قرص. ساعت ۸:۱۵ آماده شدم .

ساعت ۸:۴۰ رسيدم دره دانشگاه . نگهبان نامرد نذاشت آژانس بره داخل . گفت پياده شو با خطايه داخلي برو دانشكده تون . منم كه كلن قاطي بودم و اصن حواسم نبود امروز پنجشنبه اس و خط داخلي اي دركار نيست . از دره دانشگاه تا دانشكده رو پياده رفتم درحاليكه تند تند فرمولايه مهمي رو كه رويه برگه نوشته ام ميخونم و سعي ميكنم لبخند بزنم و فكراي مثبت كنم و به خودم بگم " اي بابا آني . اشكال نداره . فك كن ورزش صبحگاهيه . درعوض خون تويه بدنت و مغزت به جريان ميافته و از اين شرو ورا "

بعد تويه دلم خندیدم به خودم گفتم " نميخواد مثبت فك كني . بشين درس بخون الان جو گير ميشي خدا هم ميزنه تويه كمرت گند ميزني به امتحانت"

ساعت ۸:۵۵ رسیدم به دانشكده مون . تمام ۳ طبقه تويه راهروها صندلي چيده شده بود. امتحان هماهنگ بود و تمام بچه هايه مهندسي وروردي ۸۸ امروز امتحان دارشتن . تويه يكي از راهروها ( تقريبا وسط راهرو ) يه جا پيدا کردم و نشستم . قيافه ام ديدني بود در اون لحظه . صورتم كه به يمن مصرف كورتن حسابي بادكنك شده این روزا . چشامم از بيخوابيه ديشب هم قرمزن هم ورم كرده بودن .

ساعت ۹:۱۵ برگه ها توزيع شدن .

كلن ۶ تا سوال بود . همه يه نمره اي بچز سوال ۵ كه از سه قسمت ۱ نمره اي تشكيل شده بود

سوال اول رو يه نگا انداختم و با خوشحالي و اعتماد بنفس شروع کردم به جواب دادن .

سوال دوم ولي كمي نياز به فك كردن دارشت . گذاشتمش دوره دوم كه برگشتم حلش کنم

سوال سوم . آاها. فهميدم . بايد از همون فرمولي استفاده میکردم كه كاربردشو نميدونستم (آخه فقط فرمول رو گفته بود استاد . مثال يا سوالي باهاش حل نكرده بود). كلي به مخم فشار آوردم و سعي کردم فرمول رو تويه چك نويس پياده كنم . كلي جايه پارامترا رو جابجا کردم ولي هركاري کردم فمول درنیومد . اه . حيف شد . يه نمره پريد

سوال چهارم . امممم. خب حالا مينوسم يه چيزي از توش درمياد ديگه . كمه كم ۲۵ صدم بهم ميده .

اما سوال پنجم . ۳ تا انتگراله. اولي رو كه مطمئنم بلد نيستم . دومي رو ... حالا شايد بعدن راجع بش فك كردم يه چيزي دراومد از توش

اما سومي . خب ميدوني؟ اگه بجايه1-x مینوشت 1-x براش یه فرمولی داشتم . کلی فک میکنم . آخه نمیشه حنی از یه منفیش هم فاکتور گرفت . زیره رادیکاله . بالاخره بعد از کلی کلجار رفتن با مسئله و حلش صورت سوالو به دلخواه خودم تغییر دادم و سواله تغییر داده شده رو حل کردم . ( تازه به جوابم هم مطمئن نیستم ) . بعد خودم از فکر کاری که کرده ام تا مرزه قهقهه خندیدم و همین توجه مراقب رو حسابی جلب کرد.وای که چه احمقیم من!

سوال ۶ رو هم بیخیال شدم چون اصن نرسیدم اون بخش رو بخونم .

مدت امتحان ۲ ساعت بود . یه ساعت که گذشت شکم من شرو کرد قار و قور کردن . اولش آروم بود و من سعی کردم با زبون خوش بهش بفهمونم اینجا جای صدا دادن نیست . ولی نفهم صداشو هی برد بالا . اونم نه با وقفه . یواش یواش یه سمفونیه درست حسابی راه انداخت . دم به دقیقه هم والومش بلندتر میشد . انگار که بلندگو خورده بودم . سرتونو درد نیارم . شرفمو برد این شکمم و تویه سالن هیچ کس نبود که نفهمه من گرسنه امه . نیم ساعت آخر هم از زوره سرما ( فک کنم شکمم که خالی بود اینقدر سردم شد ) دستشوییم گرفت . دیگه پنج دقیقه آخر اشک تویه چشام جمع شده بود .

وقتی هم بلند شدم برگه امو بدم با هرکس آی تو آی میدم نیشش وا میشد که یعنی فهمیدم گرسنه اته و شکمت سرمو برد

خلاصه این امتحان هیچی که نداشت خودمو حسابی خندوند . از وقتی هم که اومده ام از فکره تغییره صورته مسئله و کاری که کرده ام خودم به خودم هی میخندم . مخم یه کم ایراد پیدا کرده

بعدم که اومدم خونه ولو شدم رویه تخت و تا ساعت ۵ جنازه بودم . فک کنم حتی تویه خواب نفس هم نمیکشیدم.

ساعت ۱۱:۱۵ شب هم پرواز دارم بسمت مشهد . فردا شب هم برمیگردم .

کلن زندگیم تویه هفته ای که گذشت ام پی تری بود . همه کارام و برنامه هام فشرده شده ان . این سفر هم انقد ام پی تریه که جمع و جور کردنه وسایل و اینا بیشتر شبیه به جکه. سبک بال میرم و ایشالله برمیگردم . کاری؟ امری؟ چیزی نمیخواین؟

پیوست: عجب پست طولانی ای شد. اگه خوندیش و تا اینجا رسیدی واس خودت یه اسپند دود کن حتما

آنارام باشید

کنسرت / سفر / عید >>>>> هورااااااااا

ms-room — Wed, 02 Dec 2009 18:51:18 GMT

سلام سلام سلام سلام

ببینم شمام میتونید میزان انرژی فوق العاده زیاده منو حس کنین یا نه؟

وای جاتون خالی رفتم کنسرت

نه بذارین از اولش بگم

اول که صب فقط یه کلاس ۸ تا ۱۰ داشتم که از زور حذف نشدن ( غیبتام زیاد شده ان سره این کلاس ) پا شدم رفتم .

بعدم که اومدم خونه کلی کدبانوگری کردم واسه مامان چون سره کار بود و میدونستم کلی کار داره که احتمالن تویه مدت زمانی که داره تهنایی از پسشون بر نمیاد . این شد که بقول داداشم یه تکونی دادم به خودم و همه رو اساسی شگفت زده کردم .

متوقع نشینا ! خواستم فقط بگم اگه بخوام میتونم .

ساعت ۴ هم مهسا کلافه ام کرد که آنی تا ۴۵ دقیقه دیگ اینجا ( خونشون ) باش که بعد با هم بریم خونه داییم اینا ( دایه مهسا ) که بعد با زنداییشو و دختر داییاش بریم کنسرت . ( عقلش انقده دیگه طفلی . منم که افسارمو دادم دستش یه چیز اونورترم . )

خلاصه نزدیکای خونه مهسا اینا یادم اومد گوشیم جا مونده سره میزم . دوباره به تاکسی گفتم آقا بیزحمت برگردین خونه یه چیزی جا گذاشته ام . تاکسی هم برگشت و تا من گوشیمو برداشتم و رسیدیم خونه مهسا اینا ساعت ۵ بود .

بعد مهسا سوار همین آزانس شد و قرار شد دیگه مستقیم بریم کنسرت . فقط کلی دور الکی خوردم و کلی پول مفت ریختم تویه حلق راننده تاکسی . بگذریم .

رسیدیم تازه بخش خوبش.

کنسرت ساعت ۶:۳۰ بعد از ظهر شروع شد و تا ساعت ۸ ادامه داشت .

من یک ساعت و نیم رویه ابرا پرواز کردم و میتونستم به وضوح کودکمو ببینم که از خوشحالی زمین و زمانو بهم ریخته و مشغول پایکوبی و شادیه .

یک ساعت و نیم شور و جو حاکم بر سالن تمام وجودم رو سرشار کرد و من بعد از مدتها با صدایه بلند و همصدا با جمع یکی از ترانه های محبوب زندگیم رو فریاد زدم .

یک ساعت و نیم بخشی از بهترین خاطرات زندگیم جلویه چشمام رژه رفتن و من عجیب حس خوبی دارم و خوشحالم

فردا صبح دارم میرم اصفهان تا یکشنبه شب هم نیستم . البته وبمو چک میکنم . شاید اگه شد یه حالی دادم و آپ هم کردم .

خوشحالم چون بعد از سه سال میخوام برم خونه داییم اینا . البته نه که ۳ سال باشه ندیده باشمشونا . نه . همین تابستون باهم بودیم . ولی ۳ ساله ما نرفتیم اصفهان و من کلی خرذوقم .

وسایلامو هنوز جمع نکرده ام . حمام هنوز نرفته ام . کلن واسه سفر هنوز هیش کاری نکرده ام . کلی کار دارم . تا صب احتمالن بیدارم .

چقد خوبن این عیدا ها ! من عاشقشونم

بچه ها پیشاپیش عیدتون مبارک

دوستون دارم

آنارام باشید

خيلي راه رفته ام...

ms-room — Tue, 01 Dec 2009 16:27:11 GMT

از ۵ صبح بیدار شده ام .رفتم امتحان آیینامه دادم و طلسمو شکوندمو بالاخره بعد از کلی پیچوندن امتحان و یه بار رد شدن قبول شدم . شرح ماوقع رو تویه یه پست مفصل مینویسم بعدن . بامزه بود

بعدم رفتم دانشگاه . استاد برنامه نویسیمون گفته بود امروز کلاس بجای ساعت ۲ از ۱۲ شروع میشه تا ۴ . نفهمیدم چی خوردم ناهار . هول هولکی به زور مامان یه تیکه ماهی چپوندم تویه دهنم ( این یکی رو شانس آوردم . از زیره ماهی خوردن در رفتم ). بعد تا ساعت ۲ همه مثه اسکولا منتظر استاد بودیم . نه جرات داشتیم بریم بیرون نه هیچکدوم حس و حال معطل موندن داشتیم . خلاصه استاد یادش رفته بود به ما گفته ۱۲:۳۰ بیایم. هنوز دره کلاس رو وا نکرده همه هجوم بردیم طرفش . طفلی دلم سوخت واسش

بعدم تا ساعت ۶ بیرون بودم . انقدر راه رفتم که پاهام دارن از جا درمیان .ناخنایه بلند پام هم تویه کفشای اسپرتم به یه معضل تبدیل شده ان . اهل تجملات و قرتی بازی و اینا نیستم . ولی گاهی یه چیزایی رو خیلی دوس دارم و بهشون توجه میکنم . ناخنای پام هم از اون دسته ان . کشیدگی و فرم خوشگلشون باعث میشه همیشه به زیباییشون خیلی توجه کنم .

و حالا ( زمستونا که کفش رو بسته میپوشم و خیلی راه میرم ) مجبورم برای راحتی خودم و کمک به پاهام از بخشی از این زیبایی و زینت چشم پوشی کنم . البته خیلی هم فرقی نداره . چون تویه خونه تمام وقت جوراب پامه

خلاصه که روز خوبی بود . بخصوص وقتی بعد از کلاس و در حالیکه تویه راهروهایه دانشکده به سمت درب خروج با خستگی قدم برمیداشتیم بچه ها با خوشحالی راهروها و سالنایه دانشکده رو گذاشتن تویه سرشون که فردا کلاسایه حل تمرین و آزمایشگاه کامپیوتر برگزار نمیشه . انگار همه دنیا رو بهم داده بودن . حالا با خیال راحت و بدون استرس میتونم برم کنسرت

آنارام باشید

با تقدير نميشه جنگيد

ms-room — Mon, 30 Nov 2009 11:21:18 GMT

آزمايشات ديروزم فوق العاده بودن .

بالاخره بعد از ۳ ماه و خرده اي كراتينينم رسيد به حد نرمال . ۳/۱ شده

بي يو ان ام كه خيلي بالا رفته بود كم شده

هموگلوبينم كه فعلن ظاهرا خيلي باهاش كار دارم رسيده به ۹/۸ . همه دست

بقيه چيزا هم شكره خدا نرمال شده ان

دوز كورتنم بطور هفتگي داره همينجور ۵ ميلي ۵ ميلي كم ميشه و فك كنم يه ماهه ديگه تموم بشه

امروز رفتم پيش دكتر خونم . آزمايشاتم رو كه ديد گفت " اپركساتو كامل زدي ديگه؟" گفتم امشب" آخري رو ميزنم تموم ميشه "

خنديد . گفت " نه جانم . فعلن فعلنا بايد بزني "

گفتم" تا كي؟ "

گفت "تا يكي دو ماه . تا وقتي هموگلوبينت بياد بالايه ۱۰ ، ۱۱ "

تو دلم گفتم " آني جون . با تقدير نميشه جنگيد . ربيف نشد اپركس. بهرحال فعلن فعلنا قسمتت تزريقه . "

پيوست ۱: خدايا غلط كردم . منو ببخش . ديگه ناشكري نميكنم . خدايا عاشقتم . قربونت برم من همون ربيفو ميخوام . اپركس هم دردش خيلي بيشتر از ربيفه (اصن ربيف تزريقش درد نداره ) هم حداقل يه روز در هفته استراحت داره . ولي اپركس يه روز درميونه .

پيوست ۲: بچه هايي كه ربيف تزريق ميكنن . واي بحالتون جلوي من بديشو بگينا . تيكه بزرگتون گوشتونه

پيوست ۳: خالي از شوخي واقعا خدا رو شكر كه اين دارو ها هستن . واقعا خدا رو شكر . خدايا بداخلاقيامو به دل نگيريا .

يه روز ساده

ms-room — Sun, 29 Nov 2009 16:33:18 GMT

کلاس صبحم تشکیل نشد

کلاس ۲ تا ۴ تشکیل شد

کلاس ۴ تا ۶ هم پرید

بلیطایه کنسرتی که آخره هفته میخوام برم از امروز دو و نیم برابر شده ان و کلی خوشحالم که خریدشونو به تعویق ننداخته ام وگرنه احتمالن بیخیال رفتن میشدم .

امروز کلی پیاده روی داشتم . کلــــــــــــــــــــــی . پاهام دیگه نا ندارن

از صبح که از خونه زدم بیرون تا به همین حالا که رسیده ام فقط چند بطری آب و یه نارنگی میل فرموده ام . الانم که رسیدم یه سالاد فصل دبش درست کرده ام و میخوام با اجازتون حسابی به خودم برسم . ( من عاشق سالادم )

نمیدونم چه حکمتیه که بعضی روزا هی توره آدم به آدمایه ناتو و کرمو میوفته و میشه طعمه تیکه پررونیا و آزاراشون . امروز فقط تویه یه مسیره ۴۰ دقیقه ای ۵ بار مورده تهاجم تیکه پرونایه بیکار کنار خیابون قرار گرفتم . یه بار به عمد تنه ی محکم خوردم . دفعه ی آخر هم یه بیشعور از کنارم رد شد سرشو آورد سمته صورتم و دوده سیگارشو ول داد تو چشام .

نه که فک کنی از نظر ظاهری مالی بودما . نه . اتفاقن امروز حسابی سگ بودم ( توی خیابون ) . بعدم که رسیدم خونه به خودم شک کردم . رفتم جلو آینه دیدم خبری نیس مطمئن شدم ایراد از یه جای دیگه اس . ولی کجا؟ نیدونم .

آنارام باشید