برایت قصه ای از عشق میخوانم

تو اکنون محرم راز منی

افسانه ام! بشنو

تو میدانی زمانی کودک بیگانه ای بودم

خوش و سرمست بودم        شادمان بودم

فارغ از همه جور جهان بودم

هرجا کودکی بود برایش ناز میکردم

من از دام عشق ماه رویان برحضر بودم      دام در سفر بودم

که روزی مرغکی بیجفت   بر بام دلم پر زد

با دست محبت  آفرینش   بر دلم در زد

نگاهی کرد    مرا غرق محبت کرد

و من سرگرم سرود قصه ها بودم

که قلبم گواهی داد     که او تنهاست  

که او همچون تو در غمهاست

بال آرزو بگشودم

میخواستم با همزبانی آشنا گردم

ولی افسوس.  ای زیبا !

تو تنها نبودی                                   فکر میکردم

چون من گلی در صحرا نبودی           فکر میکردم

من آنگاه دانستم خطا کردم     گنه کردم

گناهی سخت و نابخشودنی کردم

به عشقت هستی نابوده ام را بودنی کردم

تو شمع محملی بودی    که صد پروانه بود آنجا

تو لیلی پیکری بودی       و صد دیوانه بود آنجا

من آنگاه چون دانستم تو خوشبختی

برایت شادمانی آرزو کردم

و آرام از سر کوی تو برگشتم

تو گفتی: برو با ماه روی دیگری خو کن

ولی افسوس.  ای زیبا!

نداستی که با حوریان آسمان هم خو نمیگیرم

دلم تنها  غریبان    بیکسان    آوارگان

را دوست میدارد

و هر شب تا سحر در پای آنان اشک میریزم

تو هم گر روزگاری با کسی آشنا گشتی

شکسته خاطر        افسرده دل

مبتلا گشتی

بسوی دشت ما رو کن

با من مهربانی کن

برایت میخوانم سرود آشنایی را و از دل میبرم افسانه تلخ جدایی را

 آنارام و سرافراز باشید