مامان اول گفت بریم گردنه حیران
داداشم ولی  خسته و بی طاقت  شده بود و میگفت دوست داره دیگه مسافرتمون تموم شه
آخرشم تصمیم گرفته شد که یه کله بریم تا تهران

روز گرم و آفتابی ای بود

من پیشنهاد دادم ، لااقل بیاین از مسیر خلال به اسالم بریم که لااقل مسیرمون خوشگل باشه .

وقتی رسیدیم به وسطای جاده اسالم به خلخال ، فک کردم چه خوب شد که اختتامیه ی مسیر با عبور از این قططعه از بهشتی که خدا گذاشته روی زمین زیبا شده .

نیمه شب رسیدیم تهران . 14 ساعت رانندگی توی ترافیک .

دو ساعت آخر مسیر رو هیچ گس هوشیار نبود . حتی راننده ها

من به جاده خیره بودم و چشمای موسیو که از باز بودنشون مطمئن بشم .

اما حتی به هوشیار بودن چشمای درشت شده اش که پاک هم نمیزد اطمینان ندارم .

داداشمم صبح زود رفت اصفهان سراغ کار و زندگیش

ما موندیم و تهران و چند روز تعطیل و روزهایی که با هیچ برنامه ای پر نشده هنوز
آنارام باشید

پیوست : ببخشید اگر پستم اشکال نگارشی یا املایی داره بخاطر اینه که توی ماشین مینویسم و زمان هایی که اینترنت مناسب برای به اشتراک گذاشتن پستم هست کوتاهه .

آنارام باشید

بعدشم هیچی نگفته ام از ماوقع سفر و خاطراتش

ما قبلا کندوان بودیم و مامان توی برنامه سفر کندوان رو جا نداده بود درحالیکه دایی اینا دوست داشتن کندوان رو ببینن . قرار شد صبح بریم کندوان و تا ظهر برگردیمکه وقتی مادرجون اینا برسن ما هم تبریز باشیم

توی راه رفتن به کندوان متوجه شدیم که مادرجون اینا هم بدشون نمیاد دوباره بیان کندوان و قرار شد کندوان بهمون ملحق بشن .

بعد از 11 سال دیدن کندوان تاسف بار بود .

هزینه های بسیاری شده بود و بجای دیدن رشد و پیشرفتی که انتظارش رو داشتیم ، متاسفانه یه جورایی تخریب منابع با ارزش مملکت و جاذبه های توریستیمون رو دیدیم . کاش مردم این روستا میدونستن چه ثروتی دارن و راه درست حفظ و نگهداریش چیه و چچطور میتونن باعث رشد و ترقی جاذبه ی توریستی این روستا بشن .

مادرجون اینا که رسیدن ناهار خوردیم و کمی بعد برگشتیم تبریز .

دم غروب یه عده امون تصمیم گرفتن کمی توی شهر دور بزنن و کمی بین مردم قدم بزنن .

خب راستش تاکسی ما رو توی کوی ولیعصر پیاده کرد و به خواهش من آدرش چند تا شیرینی فروشی خوب رو هم داد تا بتونم از تبریز نوقا و ریس سوغاتی ببرم

این قسمت سفر رو واقعاااااا دوست داشتم .

از خیابونای خوشگل و مردم متشخص و فهمیده و آراستگی کسب و کارها که بگذریم میرسیم به قنادی های بینظیر تبریز . من که رسما از خود بیخود شده بودم . دیدن اینهمه هنر اونم یه جا خیلی تحت تاثیر قرارم داد واقعا . طفلی موسیو در ادامه ی شب تا بازگشت به محل اقامتمون از کت و کول افتاد .

باور کردنی نیست دگرگونی حال من بعد از خرید حتا یه بسته دستمال کاغذی . چه برسه به سوقاتی های خوشمزه و خوش آب و رنگگگگگ .

شبمون به کلی بازی های دسته جمعی که بنظر من بهترین نوع پر کردن اوقات فراغت یه جمعه سپری شد .

امشب آخرین شب اقامت ما در تبریزه .

فردا صبح احتمالا یه سر میریم که بافت قدیمی شهر رو ببینیم و بعد محل استقرارمون تغییر میکنه ایشالله .

حسابی در انتظار هیجانات بعدی ام
آنارام باشید

یه لیست بلند و بالا نوشتم از ملزومات سفر و هی درشون میاوردم و میچینمشون جلوم 

موسیو یه چمدون کوچیک گذاشت جلوم و گفت " عزیزم تمام وسایل جفتمون باید توی همین فضا جا بشن " و شونه بالا انداخت و ادامه داد  : " دیگه خودت میدونی ، وسایلی که گذاشته ای زیادن "

بذارین صادقانه بگم 

از این قسمت زندگی زناشویی خیلی بدم میاد .... همه اش باید مماشات کنم. حتی توی وسیله بردن برای سفر هم آزادی عملی وجود نداره . منی که سفرای دو روزه امم با چمدونای بزرگ بستن شروع میشد ، الان کارم به جایی رسیده که هر بار همه خواسته هامو میچینم جلومو و یواش یواش با ناراحتی ازشون کم میکنم .... حتا گاهی کارم به اینجا هم میرسه که شروع میکنم به تمارز کردن و زور میزنم که چند قلم بیشتر بیارم و معمولا با یاس مجبور میشم از خواسته ام صرفنظر کنم و کوتاه بیام . 

هربار هم موسیو می ایسته نگام میکنه و به خود درگیری هام میخنده و با افتخار به وسایل کمش اشاره میکنه و با افتخار میگه " از من یاد بگیر "

ما برنامه سفر نداشتیم 

درواقع اینم برنامه رو مامان چید و ازمون خواست همراهیشون کنیم که تنها نباشن . منم با کلی ناز و قر و قمیش و این حرفا ، گفتم سعی میکنیم .

موسیو خوشحال شد . وقتی انقدر با اشتیاق برخورد کرد یکم خجالت کشیدم . فک کردم چرا تا الان چیزی نگفته بود و باز توی دلم جواب دادم ، خب تو اینقد فازت خموده و کسل شده که طفلی بخواد همچین موضاعی رو مطرح کنه هم بنظرش نابجاست .

امروز تازه متوجه شدم که دایی اینا و مادرجون اینا هم میان . راستش یهو خیلییییی حال و هوام تغییر کرد . خیلی وقته مسافرت خونوادگی ( منظورم خونواده ی بزرگتره )  نرفته ایم .

مامان ازم خواست که برای روزهای سفرمون برنامه بریزم . من گفتم اینکار رو نمیکنم و موسیو با جون و دل مسئولیتشو به عهده گرفت .

من دوست دارم غافلگیر بشم و با داشتن کمترین ذهنیت روزهای آینده امو سپری کنم .

فعلا که فقط میدونم سفرمون استانهای شمال غربیه و شروعش از تبریزه .

پیوست : راستش ، وبلاگم سالهاست که دفترخاطراتمه و گوشه گوشه اش موقعیت های مختلف زندگیمو به تصویر میکشه . حاضر نیستم به راحتی از نوشتن توش صرفنظر کنم . پس منبع اصلی نوشته هام اینجاست . فیس بوکم بیشتر نقش یاهو مسنجر خدا بیامرز رو داره ایفا میکنه . اما اینستا ؟ خب یکم مقوله اش پیچیده اس . من دوست دارم توش بتونم لینک پستامو شیر کنم تا برام نقش یه شرت کات برای اومدن به اینجا رو ایفا کنه . اما فکر میکنم بدلیل محدودین فعالیتم توش امکان گذاشتن لینک اینجا میسر نیست . اگر راهی بلدید که بتونه کمکم کنه ممنون میشم  باهام در میون بذارین 

آنارام باشید 

وبلاگم تبدیل شده به آرشیو کلی نوشته ی نصفه نیمه.

تقریبا دوساله که قدرت نوشتن هیچ متن منسجمی رو ندارم و تموم نمیکنم چیزی که شروع کردمو 

میرم پیش روانشناس 

خیلی وقته که میرم . از 15 سالگیم. ممتد نیست . حتا یک فرد واحد مخاطبم نیست . جسته و گریخته و هربار بابت موضوعی.

هر دقعه هم فکر میکنم دیگه اصلی ترین معضل زندگیم تاپیک مورد بحثه و دارم از پس همه چیز برمیام .

بخاطر همین اینبار هم همین فکر رو میکنم 

البته اینبار سردرگم تر از همیشه ام 

قرار شده همت کنم و بازم بنویسم . توی وبلاگم بخصوص .

تا پستم طولانی نشده از پست کردنش منصرف نشده ام نوشته رو تموم میکنم 

زود برمیگردم