-بدو..بدو..بدو...بدو...!

-دیر شده ! زود باشین !

-هنوز ساکتو نیاوردی ؟ بچه ها باراتونو بذارین دمه در ( این 20 بار )

-مامان خوبه دوتاییم ها! اگه بیشتر بودیم میخواستی چیکار کنی؟

-آنا بدو زنگ بزن آژانس اینقدرم حرف نزن!

-راستی! ربیفتو گذاشتی؟

-آره . اولی گذاشتم!

-رطبها رو آوردین؟

-یکی بیاد کمک اینا رو ببریم پایین . الان آژانس میاد.

-کلید قفل بزرگه رو بجز من کی داره؟

-من دارم .

-خوبه

تویه تاکسی:

-آقا کولرتون کار میکنه؟

-آره ولی ...

-لطفا بزنین . هوا شرجیه

-بنزین نداریم ها!

(چه بدبختی یه ها! تا تقی به توقی میخوره قیمته بنزینو به رخ میکشن)

باده داغه کولر با فشار میخوره به صورتم و یواش یواش خنک میشه.

میرسیم به فرودگاه و بارا رو در میاریم.

در حاله ورود به فرودگاه:

- اِ . پس رطبا کوشن؟6 بسته بودن.

-مگه نیاوردینشون؟

- اصلا گذاشتیمشون تویه ماشین؟- فکر کنم تویه راه پله جا موندن.

کارتایه پروازو میگیریم. مامان حالش خیلی گرفتس.

-         مامان آخه خرما و رطب هم چیزیه که بخاطرش خودتو اینقدر عصبی کنی؟

-         آخه فقط اونا نیس. 3 بسته سبزیه خورشتی و یه پاکت بامیه هم بوده.

-         مگه میخوایم بریم تغزیه فروشی باز کنیم؟

مامان میره سمته اطلاعات پرواز>>>>>>>>>پرواز 20 دقیقه تاخیر داره

-         من میرم خونه بیارمشون.

-         مامان بیخیال

-         نه . تنها چزی که مادر جون (مامان بزرگم) از من خواست براش ببرم کمی سبزی و بامیه بود .

مامان رفته.

شماره پروازو اعلام میکنن و مسافرا برایه سوار شدن به سالنه پرواز دعوت میشن.

بابا نگران سالن رو بالا و پایین میره و 3 دقیقه ای یه بار به مامان تلفن میزنه.

 کانتر بسته میشه و پروازه بعدی اعلام میشه.

مامان از پشته شیشه دیده میشه که داره با عجله میاد

سریع میریم به قسمته ورودیه سالن پرواز.

-         ببخشید خانم اینا چین؟

-         مامان _(باخنده): رطب و بامیه و سبزی

چشایه مرده گرد میشه

-         ببخشید باید تحویله بار بدین

-         بابا: کانتر بسته شده . چیکار کنیم؟

-         تشریف بیارین الان درستش میکنم.

هوا جهنمیه و سره پله هایه هواپیما ترافیک

بالاخره وارد میشیم.

-         مهماندار:شماره صندلیتون؟

-         28(A , B) و  30(E , F)

-         تشریف ببرین سمته چپ

مامان اینا سره صندلیهاشون تویه ردیفه یکی مونده به آخر میشینن و

-         اِ ..پس ردیفه 30 کجاس؟

-         بفرمایید اون آخر . همون دوتا صندلی

به فاصله 2 متر از همه صندلیها ،دقیقا بین دو ردیف 2 تایی صندلی ،  2 صندلی انگار از آسمون افتادن که یه طرفشون یه راهرو که میرسه به دستشویی و یه طرفشون 2 صندلی تا شو که ماله مهمانداران.

باحالیش به اینه که تا دو متر جلوت هیچ صندلی ای نیست و کلی جا داری و میتونی راحت پاتو بکشی (انگار اتوبوسه) یا اگه احیانا دشکی ، چیزی باهات بود پهن کنی و بخوابی .

مهماندار از دمه در صندلیهایه ما رو به یه مسافر نشون میده و مسافره بیچاره ر راهیه اینور میکنه.

طفلک 5،6 ثانیه اینور و اونور و بدنباله جایی برایه نشستن نگاه میکنه.

-         بابا: آقا شما بلیط بوفه گرفتین؟

-         مسافر: نه! من جام سیته خلبانم .

-         بابا: خوبه دیگه . پارتی داری و بساطه چای و تخته براس.

-         مسافر(گیج و سرگردون) :من  جام اون جلو بود . ولی چون خلبان 2 تا جام سیته دیگه هم داشت و خانم بود من رو فرستادن آخر

( ای نا کس. ببین تویه این بی بلیطی چطور هواپیما رو غرق کرده با فک فامیلاش. )

-         بابا (آروم) : طفلک . پس پیچوندنت.

مامان از رویه صندلی نیم خیز میشه تا ببینه ما کجا نشستم.

-         (با خنده): اِ ..چه جایه خوبی.

-         بابا(زیره لب رو به من): خیلی . فقط کمی صدایه موتور گوشامونو کیپ میکنه.

-   اِ اِِ؟ موتور کجا بود؟

-         از پنجره بیرون رو نگاه کن.

یه بشکه سفیده بزرگ به موازاته سره من از پنجره قابله دیدنه.

- با خنده میگم: مشکلی نیست. پنجره هاش دو جدارن . با فریمه پی.وی.سی . صدا نمیاد اینور

دومسافره جدید وارد میشن. ظاهرا اینا رو هم از جلو بلندشون کردن.(فکر کنم از جام سیتایه خدمه هواپیما باشن)

تا ته میان . به ما که میرسن و میبینن جا نیس ، یکیشون بلند میگه: ببخشید تویه قسمته بار جا نیس؟

-         مهماندار(باخجالت): اختیار دارین. الان براتون جا درس میکنم.

انگار میخواد جا بذاره ،بخوابن . خو جا نیست .تمامه صندلیهایه مهماندرا هم پرن از مسافر.

یکی از مهماندارا سره یه کیف دستی نشسته و صندلیه بغلی رو محکم چسبیده تا نیافته. (آخرشم وقتی هواپیما داشت اوج میگرفت از پشت افتاد)

جلویه پایه ما غلغله بود.

پره ساک و کیف و مهماندار که جاشونو به مسافرا داده ان .

اصلا حس نمیکنم  که سواره هواپیمام.

انگار اتوبوسه جنگیه.

از یه طرف صدایه موتور . از یه طرف این آشفتگی .

خدا وکیلی حال کردم.

بخصوص وقتی که یکی از بسته هایه رطبا گم شد و پیدا هم نشد.